HOME  |  In de gemeente  |  Dodenherdenking

Dodenherdenking

In verband met het coronavirus staat de gemeente Goes dit jaar op maandag 4 mei op een passende, waardige en verantwoorde manier stil bij alle Nederlandse oorlogsslachtoffers.

Bij de uitwerking van de invulling van deze dag waren de maatregelen die de Rijksoverheid heeft getroffen leidend. Hierdoor kon er helaas geen publiek bij de herdenkingen zijn. We herdenken vooral thuis en daarom ziet u de herdenkingstoespraak van burgemeester Margo Mulder hieronder online, gecombineerd met enkele sfeerbeelden van de stille kransleggingen. Opdat we nooit vergeten. 

Eerbetoon
De stille kransleggingen van vandaag gebeurden door onze collegeleden en twee fractievoorzitters, ieder met één vertegenwoordiger van de betrokken dorpsvereniging. 

  • Goes: burgemeester Margo Mulder en echtgenoot Paul de Gier
  • Kloetinge: wethouder Joost de Goffau en Piet Bal, vicevoorzitter Vereniging Dorpsbelangen Kloetinge
  • Kattendijke: wethouder André van der Reest en Ed Kolmeijer, oud-voorzitter Vereniging Dorpsbelangen Kattendijke
  • Wolphaartsdijk: wethouder Cees Pille en Sjaan Huissoon, voorzitter Vereniging Gemeenschap Wolfaartsdijk
  • ’s-Heer Arendskerke: Frans van der Knaap, fractievoorzitter CDA Goes en Kees Kabboord, voorzitter Stichting Overlegorgaan ’s-Heer Arendskerke
  • ’s-Heer Hendrikskinderen: Saskia Verheij, gemeenteraadslid D’66 en Marten Wiersma, voorzitter Vereniging Dorpsbelangen ’s-Heer Hendrikskinderen
     



Herdenkingstoespraak burgemeester Margo Mulder
“Kom vanavond met verhalen
over hoe de oorlog is verdwenen
vertel ze honderd malen
en alle malen zal ik wenen.”

Dit zijn de laatste regels van een gedicht van Leo Vroman.

Elk jaar staan we op de markt in Goes, op het dorpsplein in Wolphaartsdijk, bij de monumenten op de begraafplaatsen van Kloetinge en Kattendijke en bij de kerken van ’s-Heer Hendrikskinderen en ’s-Heer Arendskerke. Allemaal met onze eigen verhalen, onze herinneringen aan de oorlog. Dit jaar herdenken we vooral thuis.

Ook in Goes zijn er vele oorlogsverhalen. En het is belangrijk dat we die verhalen ook ophalen. En deze verhalen met elkaar delen. En deze verhalen verbinden ons met elkaar.

Wat al deze verhalen ons vertellen is dat vrede en vrijheid en democratie en mensenrechten niet vanzelfsprekend zijn. Het kan zomaar in één keer anders zijn.

Is het vijfenzeventig jaar na de bevrijding nog nodig om deze vrijheid te vieren en te herdenken? Ja! Onze vrijheid, onze democratie, onze rechtsstaat, onze vrije pers lijken zo normaal, maar zijn dat allerminst.

Vrijheid is kwetsbaar en is een verantwoordelijkheid van ons allemaal. Juist in deze tijd waarin ook van ons gevraagd wordt om voor elkaar te zorgen.

“Kom vanavond met verhalen
hoe de oorlog is verdwenen
vertel ze honderd malen
alle malen zal ik wenen.”