Spooraansluitingen met industrieterreinen in Goes.

Gemeentearchief
HOME  |  Rubrieken  |  Verhalen  |  Goes N - Z  |  Spooraansluitingen met industrieterreinen in Goes.

Spooraansluitingen met industrieterreinen in Goes.

Door Hans Kloos

 

In het kader van de naoorlogse industrialisatie ondernam ook het Goese stadsbestuur verwoede pogingen om bedrijven voor vestiging alhier aan te trekken. Het reeds bestaande havengebied ten noorden van de stad, langs het kanaal, werd daartoe rond 1960 fors uitgebreid, nieuwe kademuren werden gebouwd, en het gebied werd beter ontsloten. Het lukte om de Apparaten en Ketelfabriek, kortweg A.K.F., te interesseren voor vestiging in dit havenen industriegebied, op voorwaarde dat dit bedrijf ook per spoor bereikbaar zou zijn. Het is de gemeente verder niet gelukt om grote bedrijven naar Goes toe te lokken. Het waren en zijn toch voornamelijk kleine en middelgrote Goese bedrijven die er hun heil zochten. V.w.b. de bereikbaarheid per spoor werd er druk onderhandeld en werden voorstellen gedaan welk tracé de lijn zou moeten volgen. Aanvankelijk werd gedacht om een tracé oostelijk van Kloetinge, doch uiteindelijk werd voor een westelijk tracé gekozen. Er werd druk onderhandeld, ook met Gedeputeerde Staten, het Waterschap en natuurlijk met de Nederlandse Spoorwegen (N.S.). 

 

Het heeft de aanleg van de industrielijn wel enigszins vertraagd, maar op 27 januari 1966 viel het raadsbesluit en op 5 september 1966 sloten de gemeente en de N.S. een contract, waarin o.m. bepaald werd dat de gemeente Goes zich verplichtte jaarlijks een bedrag van f 25.400, - te betalen als bijdrage in de jaarlijks te maken kosten. Als bijdrage in de lasten werden trouwens later ook overeenkomsten gesloten tussen de gemeente en houthandel Van Riessen en A.K.F. Vanaf dat moment ging alles snel: eind 1966/begin 1967 werd de lijn aangelegd. De lijn was enkelsporig en takte ten westen van Goes van de hoofdlijn af. Het kruiste Rijksweg 58 en verliep vervolgens aan de noordzijde van de huidige Ringbaan-West, over de zojuist in gebruik genomen Ringbrug. Na de Ringbrug boog het spoor in noordoostelijke richting af en liep dan langs de oostzijde van de Houtkade. Daar eindigde het spoor vooralsnog, net voor de stootblok was nog een kort omloopspoor gelegd, teneinde de locomotief aan de andere kant van de trein te rangeren Op 15 juni 1967 vaardigde de Dienst Exploitatie, Distrikt Zuidwest een “Raccordementsinstruktie” voor de spooraansluiting naar de Nieuwe Haven uit.

 

Hierin werd o.m. vermeld welk type loc op de lijn toegelaten werd, de wijze van beremming, de belasting i.v.m. de beremming enz. Zo kon dan medio juni 1967 de eerste vracht per rail het Goese haven- en industriegebied bereiken. Het enige bedrijf dat hier gebruik van maakte was houthandel Van Riessen en in december van hetzelfde jaar was ook de hierboven genoemden A.K.F. aangesloten, het spoor langs de oostzijde van de Houtkade werd hiertoe enkele honderden meters doorgetrokken, tot in de hal van de A.K.F. Het verdere verhaal over de industrielijn is weinig verheffend: het kende weinig succes. Zowel houthandel Van Riessen en de A.K.F. lieten al spoedig hun grondstoffen en producten uitsluitend per vrachtwagen aan- resp. afvoeren. Bij de A.K.F. vond ook het nodige transport per schip plaats.Nadat plannen om de Stoomtram Goes – Borsele in te schakelen met een pendeldienst voor bezoekers aan Recreatiegebied De Hollandsche Hoeve schipbreuk leden (of moeten we zeggen waren gederailleerd?) besloot de gemeenteraad tot opheffing van de lijn. In 1984/1985 werd de lijn opgebroken. Slechts een kort stukje rail langs de Houtkade herinnert hier nog aan.

 

Volledigheidshalve moeten we nog melden dat van 1952 tot 1968 een aftakking aanwezig was vanaf het westelijk deel van het emplacement tot halverwege de Marconistraat. Over dit veel kortere “lijntje” is niet zoveel te vertellen. Hier waren het voornamelijk de firma Van der Vliet en de Jonge en de firma Mulder die hier gebruik van maakten. Net als bij de havenlijn werd hier in een contract tussen de gemeente en de N.S. bedongen dat de gemeente bij zou dragen in de kosten van het onderhoud. Ook in dit geval droegen de hierboven genoemde bedrijven hun steentje bij.De aanvoer per spoor liep drastisch terug, en het jaarlijkse bijdrage die de gemeente moest betalen aan de N.S. was anno 1966 zowat verviervoudigd. Het spreekt vanzelf dat de gemeente van deze kosten afwilde, en toen de diverse bedrijven in de Marconistraat te kennen gaven ook geen behoefte meer te hebben aan de spooraansluiting, viel op 21 juni 1967 het raadsbesluit om het contract tussen de gemeente en de N.S. per 1 januari 1968 op te zeggen. De rails werden direct opgebroken.