Ik hoor het wel

Gemeentearchief
HOME  |  Rubrieken  |  Verhalen  |  Zeeland GE - ZE  |  Ik hoor het wel

Ik hoor het wel

Door Allie Barth

 

Onvermijdelijk hoorde het bij de oorlog. Jonge meisjes, die van mannen in uniform hielden. Of die van uniformen hielden en daarbij de mannen namen zoals ze waren. Met de meisjes, die alleen met Duitse soldaten of met Duitse uniformen hadden gevreeen, maakte men na de bevrijding korte metten. Ze werden publiekelijk kaal geschoren. Meisjes genoeg, die de dans ontsprongen, omdat die algauw tot de conclusie kwamen, dat geallieerde uniformen ook heel aantrekkelijk waren. Je zult maar last hebben van de hormonen. Zeer regelmatig raakten deze meisjes zwanger met alle gevolgen vandien. Vaak was de Canadees van Trees allang weer verder getrokken om andere meisje te bevrijden. In een van de dorpen in de Zak van Zuid-Beveland was een jonge dame, die het wat al te bont had gemaakt. Tijdens de bezetting vree ze met Duitsers en Armeniers en direct na de bevrijding met Canadezen en Engelsen. Toen kwam daar het moment, dat ze in verwachting bleek te zijn. Van wie is nu dat kind, was de vraag van haar ouders. Het niet al te snuggere antwoord luidde: ja, dat weet ik ook niet. Maar ik hoor het wel, als het kind gaat praten.