De lorrenboer

Gemeentearchief
HOME  |  Rubrieken  |  Verhalen  |  Goes AA - ME  |  De lorrenboer

De lorrenboer

Door Allie Barth

 

 

Wie van u heeft daar nog weet van? De lorrenboer, die zo eenmaal per jaar langs kwam en aan de kinderen vroeg of hun moeder nog oude kleren had. Wanneer zij inderdaad nog spullen had, die goed genoeg waren voor de lorrenboer, dan kon je een cadeautje krijgen. Dat was meestal ook een lor van een ding. Ik herinner me nog mijn moeder de kop gek gezeurd te hebben voor wat oude spullen, die zelfs mijn jongere broers niet meer behoefden af te dragen en daar kreeg je dan een papieren vliegtuigje met een elastiekje voor. Met behulp van het elastiekje kon je dan het vliegtuigje in de lucht schieten. Dat van mij verzeilde in de dakgoot. Ik klom uit het dakraam de dakgoot in, pakje mijn vliegtuigje, dat door de regen, die een dag eerder ruimschoots gevallen was, kleddernat geworden was en niet meer wou vliegen. Een pak slaag rijker en een illusie armer. Een inwoner uit Hansweert zette zijn schoolherinneringen te boek en schreef daar ook over.  Hij deed het wat anders. Leest u maar. Toen ik op een morgen uit school kwam zag ik de lorrenboer van Hansweert tegen de schoolmuur staan. Hij had heel veel soorten speelgoed uitgestald: draaimolentjes, rolfluitjes, stenen pijpjes om bellen te blazen enz. Bijna alle schoolkinderen gingen bij hem kijken. Hij zei tegen ons: Als jullie vanmiddag terug naar school komen en je oude vodden meebrengt, dan kunnen jullie die ruilen voor speelgoed wat hier ligt. Helaas kreeg ik de kleinste voorraad vodden mee. De lorrenboer zei dat ik te weinig bij me had om te ruilen. Bedroefd ging ik weg. Naar huis hoefde ik niet te gaan, mijn moeder had niets meer. Ik besloot naar de Rooms-Katholieke begraafplaats te gaan. In een hoek daar werd door veel mensen oude rommel weggegooid. Ik zag er een oude juten zak liggen, met teer besmeurd. Als ik die nu eens in mijn bundeltje vodden stopte, dan leek die groter, Ik ging opnieuw naar de lorrenman. Hij gooide mijn rolletje achteloos op de al groot geworden hoop en gaf me een rolfluit.  Wat was ik blij! De hele middag op school dacht ik aan mijn fluit. Aandacht voor de lessen had ik niet. Ongetwijfeld zijn er oudere lezers, die een dergelijk verhaal zullen kennen. Uw reactie verneem ik graag.