Wethouders Jo-Annes de Bat en Jan de Pooter waren vorige week druk aan het prokkelen, terwijl wethouder Meeuwisse en ik de burgemeester van Kunduz onderhielden. De Afghaanse collega werd ontvangen op het politiebureau en was van twee dingen erg onder de indruk. Dat Zeeland nagenoeg geheel onder de zeespiegel ligt en van het camerasysteem in de binnenstad. Toegegeven het zijn twee verschillende zaken, maar dat kun je hem niet kwalijk nemen. Kunduz is een stad van 50.000 inwoners, er verblijven er op dit moment naar schatting 250.000. Behalve de veiligheid is er een groot afvalprobleem. De eerste burger van Kunduz kwam daarom kijken naar onze afvalinzameling. De diverse technieken werden hem getoond door Triest de Jonge en Toon Smits. Op de scholen in Kunduz wordt trouwens voorlichting gegeven aan de leerlingen om vervuiling te voorkomen. Moedig, je zou toch denken dat men genoeg andere problemen aan het hoofd heeft. De prokkelende wethouders prokkelden ondertussen voort, net als de begeleiders van prokkelaars bij de catering en de buitendienst. Misschien ga ik er te makkelijk van uit dat u weet wat het is. Een prokkel is een prikkelende ontmoeting met een verstandelijk of lichamelijk gehandicapte. Je steekt er altijd wat van op. Ook wij deden mee aan de nationale prokkelstagedag.
Tussen alle bedrijven door kon ik gelukkig mijn pijnlijke knie nog even recht laten zetten. Dat medische project werd afgesloten met hamer en beitel, waarmee het gewricht weer in het lood werd geslagen. Ook een prikkelende ontmoeting kan ik u verzekeren, maar dan met een geschoolde medicus.
Tijdens het VNG congres in Den Haag vond er op het Lange Voorhout nog een kleine reünie plaats. Via dit log wil ik dat graag bewaren. Op de foto ziet u allemaal voormalig Utrechtse raadsleden. Naast mij vanaf links Gerard Abrahamse nu wethouder in Loosdrecht, Jan van Zanen burgemeester van Amstelveen, Rinda den Besten wethouder In Utrecht en tenslotte Albert van den Bosch, burgemeester Zaltbommel. Zij vonden het leuk om hun vriend Barend Joziasse weer eens even te ontmoeten.
Dan de Post, de titel van dit log. Ik leg me via deze laatste alinea maar wat beperkingen op, want als ik op dat thema helemaal los ga dan maak ik de tekstschrijver van Emile Roemer brodeloos. Vroeger hadden wij de PTT. Ik geef toe daar werden grappen over gemaakt, maar het waren wel beambten in uniform of achter een loket die handelingen verrichtten en met een gat in de grond en een tentje een aansluiting fiksten. Op de foto ziet u nog een echt postkantoor in Luxemburg stad, waar je op zaterdag een pakketje kunt versturen of je kabelaansluiting in orde kan laten maken. Dan bij ons KPN. Ach, arm KPN, kapot gemaakt door bewierookte topmannen die nu elders nog invloed hebben. Dat zij zich niet kapot schamen over wat ze hebben aangericht. Geen service en klachtenafhandeling en rekeningen die niet te stoppen en niet te begrijpen zijn, ook niet door de call center medewerkers. De schiettent op de kermis staat er beter bij. En dan was uit de PTT de Postbank al aan ING verkwanseld. Ja, inderdaad de staatsbank ING, de hoofdsponsor van Oranje en van Jan Mulder. TNT tenslotte, je zult er maar werken. Omdat je weinig keus hebt doe je dat voor drie euro per uur in weer en wind. De oude trouwe bezorgers zijn al lang aan de kant gezet. De vertrokken topman kreeg 2,6 miljoen mee en de media laten hem nog aan het woord over duurzaamheid.
Het is toch nog te lang geworden, maar wij hebben café de Post weer terug, een aanwinst na de brand maart vorig jaar. Het kan toch nog goed komen.
