Het gebeurt niet elke dag dat je wordt aangezien voor een wethouder uit Bergen op Zoom. Het overkwam mij tijdens het carnaval. Niet in het Krabbegat, maar in het Hanzehat. Een, in mijn ogen, wat intellectuele carnavalvierster verkleed als een soort koningin Victoria sprak mij aan. Dat was niet geheel toeval, want als bijna enige van de ruim honderd aanwezigen in café Baarends was ik niet verkleed.
Met Désirée en een wel uitgedost bestuurslid van de carnavalsvereniging werden wij aangezien voor het college van B&W van Bergen op Zoom. Men kon zich niet voorstellen dat Hanzehatse bestuurders zouden deelnemen aan dit feest. Toch wel, met natuurlijk ook de traditionele sleuteloverhandiging op het bordes van het stadhuis aan Prins Vincent. De stad is voor een paar dagen van de Prins. De winnaars van de optocht voerden een pinautomaat met zich mee vanwege het gebrek aan flappentappen in het centrum. Deze was van Landsbanki... Hanzehatters blijken creatief.
Het was even een welkome afwisseling, dat feestvieren. Vorige vrijdag deed ik in het gemeentehuis van Tholen mee aan een burgemeestersgame van TNO en het Nederlands Genootschap van Burgemeesters. In levensechte rampensituaties moest je beslissen over dilemma's over wel dan niet evacueren of het wel dan niet laten doorgaan van een stille tocht. Daarbij kon je advies inroepen van politie, brandweer, OM of gemeentesecretaris. De een blijkt dan wel naar adviezen te luisteren en de ander juist niet.
Ooit was ik columnist en schreef een jaar of vier geleden over bakfietsen. Niet die echte fiets waar je vroeger als student mee verhuisde en waar nog eerder de schillenboer mee reed, maar die nieuwe vorm waarin je kinderen kan vervoeren en je boodschappen. Nog nooit zoveel reacties gehad op een stukje. Zelfs van andere columnisten. Vooral in Amsterdam zag je dikke veertigers met hun tweede leg rondrijden en wanneer het moeders betrof waren die vaak de onverdraagzaamheid ten top. Als voetganger moest je soms voor je leven vrezen wanneer zo'n gevaarte langs zoefde. Het blokkeerde de trottoirs en het dieptepunt waren wel die bakfietspiloten die hun gevaarte over de markt duwden. Ik ben een keer principieel niet aan de kant gegaan, ik werd nog net niet voor racist uitgemaakt. Ik zou zeggen hang gewoon een stoeltje aan je stuur en je kind valt tegen je arm in slaap. Ik had het niet willen missen. En parkeergeld voor bakfietsen natuurlijk. In Goes had ik de bakfiets nauwelijks gezien. Er lijken er minder te zijn dan pinautomaten. Tot zondag. Een prominent lid van de steunfractie van de SGP/ChristenUnie bewoog zich erin voort. Aangezien het tegen kerktijd was, neem ik aan dat hij daar toe ging. Daar kan je weer niks op tegen hebben.
Oplettende lezers maakten mij er al op attent. Het verhaal van de ontvreemde doos uit het gebouw van de Eerste Kamer wordt uiteraard vervolgd. Helaas ben ik wel afhankelijk van informatie van enkele betrokkenen. A.s vrijdag zal ik in de Haagse Archipelbuurt een ontmoeting hebben met een van de belangrijke personen uit het Genootschap. En aangezien absolute geheimhouding geldt, kan ik u dan de volgende keer hier uitgebreid over vertellen.
